Geleceğin Tanıkları: İslami Proje

İslami proje 1996’da halkla interaktif iletişim ile bir kurulum ve performans olarak başladı: hediyelik eşya satın alma, Futur hakkındaki görüşlerine ilişkin anket doldurma

The Animal, Vegetable, Mineralness of Everything

installed_med72.jpg"Her biri bir hayvan, sebze ya da mineral aklına sahip üç otoportre, birbirleriyle şiddetin doğasını tartışır ve korkularını -genel olarak da birbirlerinden duydukları korkuları- ele alırlar. Ayrıca, kendilerinden önceki ‘o şey’i merak ederler ve biz, gerçekte neler olup bittiğini anlama çabası içinde, onların kendi iç dünyalarını ona nasıl yansıttıklarını dinleriz. Onlar da birbirlerini duyarlarken, hiçbir şey fikirlerine nüfuz ediyormuş ya da onları etkiliyormuş gibi görünmez: Hangi konuyu tartışıyor olurlarsa olsunlar, nihayetinde kendi ilgilerine ve sabit fikirlerine geri dönerler. Bu çalışma bir ‘sinemasal heykel’dir. Diyaloglar önceden kaydedilmemiştir ve birilerinin onu ziyaret ettiği her seferinde, bir bilgisayar programınca gerçek zamanda yaratılmış olarak farklı olur. Bu figürlerin yaptıkları konuşmalar ne tamamen senaryodur ne de gelişigüzel; bilakis, yazılımla onların her birine bir ‘kişilik’, bir lugat, çağrışım alışkanlıkları, takıntılar ve bir film sahnesindelermiş de rollerini tekrar tekrar fakat hep değiştirerek prova ediyorlarmış gibi davranmalarını sağlayan başka kişilik özellikleri yüklenmiştir.” – Ken Feingold

Robot Chair

[video src=http://www.youtube.com/watch?v=Pxq2chA5AT8 align: left height: 220] "Bu çalışma, izleyicilerin bir alanın ortasına konmuş bir sandalyeyi gözlemeleriyle başlar. Aniden sandalye yüksek bir çatırtıyla parçalanır ve izleyiciler sandalyenin bacakları, oturma yeri ve arkası döşemeye saçılırken dehşet içinde kalırlar. Anlaşılan çok yanlış bir şey yapılmıştır. Anlamlı bir duraksamanın ardından tek tek parçalar hareket etmeye, birbirlerine takılmaya başlarlar ve sandalye kopmuş parçalarını yeniden toplamaya koyulur. Robotic Chair, sanki bir çocuk izleniyor ve onun yapacağı, fakat kendi başına öğrenmesi gerektiği için kendisine yardım etmenin de mümkün olmadığı hatalar önceden görülüyormuş gibi, izleyiciden önemli bir empati göstermesini beklemektedir. Sistem hata yaptığında gerilim yükselir, sonra da hataların nasıl düzeltileceği, kendi kendini onarma süreci ilerledikçe bir sonraki görevle nasıl başa çıkılacağı yavaş yavaş görülür. Sistemin başarılı olacağı inancı ile bu görünüşte başarılması imkânsız -üstelik hem çok sıkıcı hem de metaforik bakımdan genel nitelikli olan- görevin nasılsa yerine getirilemeyeceği düşüncesi arasında hassas bir denge kurulmuştur.

Pamphleteer

[video src=http://www.youtube.com/watch?v=7Z9oCgtYuu0 align: right height: 220] Yapılan incelemeler göstermiştir ki, insanlar bir aktivistten ziyade bir robottan gelen yayınları kabullenmeye daha yatkındırlar. Pamphleteer, nam-ı diğer Little Brother, yıkıcı yayın dağıtan bir propaganda robotudur. Pamphleteer, sevimliliğin estetiğinden fayladalanarak propaganda yapma kapasitelerini engelleyen toplumsal koşullanmayı baypas edecek şekilde düşünülmüştür. Pamphleteer Amerikan bilim-kurgu sineması ve Japon oyuncak estetiği gelenekleriyle tasarlanmıştır. Robotun yararlılığını sağlayan teknolojik gelişkinlik değil, onun estetik çekiciliği, yani ‘sevimlilik faktörü’dür (CF). Robotun formu çocuklar, kedi yavruları ve oyuncak ayılar gibi çağdaş sevimlilik paradigmalarının kapsamlı bir araştırmasına dayanmaktadır ve kendisini Pamphleteer ’in aşırı büyük başı ve gözleriyle, robotun kısa, tombul bedeniyle açığa vurmuştur

Mypocket

MyPocket sanatçının günlük banka hareketlerindeki örüntüleri analiz ederek her gün bir sonraki gün ne alacağını tahmin eden bir canlı yazılımdır. Bu tüketim tahminlerini ve geçekleşen harcamaları Internet’te yayınlayarak kişisel finans kayıtlarını herkese açar. MyPocket sistemi 2008 – 2010 yılları arasında sanatçıyı bir hayat deneyine maruz bırakarak 2 yıl çalışmıştır. Özel online yazılım, HD video animasyon, […]

Vectorial Elevation: Relational Architecture 4

vectorialelevation_mexico_06.jpgRafael Lozano-Hemmer's>Rafael Lozano-Hemmer's Vectorial Elevation is "an interactive art project originally designed to celebrate the arrival of the year 2000 in Mexico City’s Zócalo Square. The website www.alzado.net enabled any Internet user to design light sculptures over the city’s historic centre, with eighteen searchlights positioned around the square. These searchlights, whose powerful beams could be seen within a 15 kilometers radius, were controlled by an online 3D simulation program and visualised by digital cameras. A personalised webpage was produced for every participant with images of their design and information such as their name, dedication, place of access and comments. These web pages were completely uncensored, allowing participants to leave a wide variety of messages, including love poems, football scores, Zapatista slogans and twenty-seven marriage proposals. In Mexico, the project attracted 800,000 participants from 89 countries over the course of its two-week duration."[1]

Virtual Mirror- Rain

[video src=http://vimeo.com/10002754 align:right height:220]

Artist Tao Sambolec's expanded conception of art emphasizes tactility, embodied experience, affect and perception in space, often involving displacements that heighten our sensory awareness. In this respect, his work finds good company with pioneering contemporary artists from Duchamp to Eliasson. A case in point is Virtual Mirror – Rain, which received Honorable Mention at Prix Ars Electronica. The artist has somehow managed to achieve what might at first seem impossible: rain falling from the skies outside the gallery triggers an equivalent amount of rain "falling up" inside the gallery!